Relaties

Wat doe je al je ziet dat een relatie niet loopt zoals het hoort en van een van de 2 mensen in een relatie steeds weer te horen krijgt dat hij of zij niet weet wat ze moet doen met de relatie?

Dat is altijd een moeilijk en gevoelig onderwerp om over te praten, of het nu over vrienden gaat of familie. Wat kun je doen.

Advies geven?
Jou mening geven?

Moeilijke keuzes welke nog veel moeilijker te verwezelijke zijn.

Je ziet van een afstand dat de relatie niet gaat zoals het hoort, een van de 2 personen word gewoon langszaam maar zeker in een hele diepe put gewerkt doordat de andere steeds aangeeft dat hij of zij fouten maakt. Niet inziend hij of zij eigenlijk de oorzaak van het probleem zijn en niet de partner.

Als je dan met de partner praat krijg je ook alleen maar te horen, dat hij of zij er geen raad meer mee weet, alles was hij of zij probeerd goed te doen word overschaduwd door het feit dat hij of zij niets goed kan doen (aldus de partner).
– je zeurt teveel
– je doet dit niet goed
– daar heb ik geen zin in
– etc etc.

Je probeert hem of haar te kalmeren en praat over wat zijn of haar gevoelens zijn, deze zijn heel duidelijk. Alleen de pijn welke voortkomt vanuit de problemen maken alles moeilijk. Hij of zij weet op den duur niet eens meer wat ze nog kan doen om het goed te doen in de ander zijn ogen.

Op het moment dat je dan advies gaat proberen te geven, dan ga je je ermee bemoeien en dat is mijn ogen toch echt wel het laatste wat je wilt. Of het nu bij vrienden is of bij familie.

Je kunt jezelf natuurlijk ook afzijdig houden en aankijken hoe het van kwaad naar erger word, wat in mijn ogen al helemaal geen optie is. Daar ben ik waarschijnlijk te sociaal voor aangelegd (Ik kan niet toekijken of iemand als oud vuil gebruikt word).

Wat dus nog overblijft is jou mening te geven en hem of haar laten inzien dat niet zij of hij degene is die fout zit maar dat de partner, hij of zij kan immers toch helemaal niets meer goed doen.
En dat hij of zij zichzelf niet moet proberen zoveel te veranderen voor de partner maar moet proberen de partner in te laten zien dat het aan hem of haar ligt.

Hoe kun je dat laten zien, dat is een moeilijk iets, je kunt als je het lef hebt natuurlijk het recht in het gezicht van de persoon zeggen, waarschijnlijk zal deze natuurlijk helemaal door het lint gaan.
Maar als hij of zij als partner echt om je geeft zal hij of zij over deze woorden nadenken. (Als hij of zij dat zo rechtuit kan zeggen zal er toch wel een kern van waarheid inzitten?).

Een echte andere manier is er volgens mij niet, hoe kun je iemand subtiel laten inzien dat hij of zij het probleem is en niet jij zoals hij of zij steeds doet voorkomen?

Hoe kun je de persoon welke steeds verder in de put zakt zijn of haar ogen openen als hij of zij nog helemaal hoteldebotel op zijn of haar partner is, zodat hij of zij aan zichzelf gaat denken in plaats van aan zijn of haar partner?